Dharamsala

Hej do Dalajlamy, dalej do Dharamsali!

Pielgrzymi, długą drogą strudzeni, zjechali.

W Dharamsali się kończy szlak zygzakowaty,

Wśród tarasów zielenią się krzaczki herbaty.

Dharamsala ich wita słońcem albo mgłą,

Ale im wszystko jedno i śpiewają: Ommm.

Głową walą o ziemię, w ruch wprawiają młynki,

Dzwonkiem dzwonią i wonne rozsnuwają dymki.

Tu mnich palcem brzeg misy wprowadza w wibracje,

Tam muzyk na sitarze gra improwizację,

Obok pielgrzym zmęczony siadł w fikusa cieniu

I rozkminia, kim będzie w następnym wcieleniu.

Poboczem podstarzali snują się hipisi,

Skaczą małpy i suną trzej buddyjscy mnisi.

Mnisi łysi i cisi, w czerwonychh habitach

O sansarze wciąż myślą, a nie o kobitach.

A kobity jak kwiaty w kolorowych sari

Uśmiechają się pięknie, jak to w Dharamsali.