Łowca chmur - Znak niepokoju

Kolejny wiersz Józefa Olchawy i kolejny mój obraz, który poeta dobrał do swojego wiersza. Wiersz pełen zaskakujących zwrotów, paradoksów, mistrzowskiej zabawy słowami.
Dla mnie to bardzo ciekawe zestawienie słowa i obrazu, bo malując "Łowcę chmur" myślałem o czymś trochę innym. Ale na tym właśnie polega urok malarskiej metafory, że każdy widz może podłożyć sobie pod nią własne treści.

ZNAK NIEPOKOJU

Lustro mi mówi że jestem przecudnej urody

zaś w w kręgach zbliżonych do

ciągle uchodzę za bo

z ograniczoną nieodpowiedzialnością

szukam trzeciego końca kija

społeczeństwo mnie ceni nieodparcie

bo wchodzę między lud ukochany

przekazuję mu znak niepokoju

i zakrzywiam ścieżki jego

wiedzą że mam stalowe zasady

ale też odczyny kwasowe

które powodują stany drażniące

Lustro uparcie podpowiada że jestem

prześlicznym niestrudzonym wędrowcem

z nieba rodem

wykąpanym mesjaszem na łatwe czasy

i bym się nie trwożył

samotnością krótkodystansowca

czekającego z goryczą w kieszeni

u bram Gomory

tam gdzie bruk sięgnął ideału